Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2016

Ξενομανίας τό ανάγνωσμα.

Γίναμε δυτικολάτρες.

Ξενομανία δέν θά πεί τίποτα. Μιά φορά κι έναν καιρό είχαμε ξενομανία, δηλαδή κάποια λαφριά ψυχική αρρώστεια, ένα συνάχι. Τώρα πάθαμε μιά πολύ βαρειά αρρώστεια, θες πανούκλα, θες γρίππη κακοηθέστατη, μα όχι ασιατική, αλλά ευρωπαϊκή. Πώς νά τήν πούμε; Ξενολατρία; Ξενοπροσκύνημα; Εγώ τουλάχιστο, μ' όλο που λένε πως είμαι καλός λογομάστορας, δε μπορώ να βρω κάποια ονομασία, που να μπορεί νά δώσει μιά μικρή ιδέα γι' αυτή τή θανατηφόρα αρρώστεια που μας δέρνει, και που όλο και χειροτερεύει.

Και δεν είναι σωστή η ονομασία ξενολατρία. Σωστή θα ήτανε αν τη λέγαμε Δυτικολατρία. Γιατί, μονάχα τα ευρωπαϊκά πράγματα ἤ, καλύτερα, τα Δυτικά, είναι για μας ουρανοκατέβατα, όλα όσα έρχουνται από κείνες τις χώρες που βρίσκουνται κατά τό βασίλεμα τού ήλιου, ενώ δεν έχουμε την παραμικρή εκτίμηση σε ό,τι έρχεται από τήν Ανατολή. Είμαστε γυρισμένοι κατά το βασίλεμα του ήλιου, σα να περιμένουμε να βγει από κει ο ήλιος.